تنبور سازیست کهن و موسیقیدان بزرگ فارابی، تئوری موسیقی آن دوران را بر اساس این ساز تشریح کرده است. تنبور در نواحی شمال شرقی، شرق و جنوب شرقی ایران با نام دوتار شناخته میشود و در نواحی غربی کشور بین مردمان آیین یارسان با نام تنبور. بسیاری از صصاحبنظران برآنند که ریشه اکثر سازهای زهی زخمه ای تنبور بوده است. تنبور میان یارسانان سازیست مقدس چرا که راوی تاریخ، گفتار، داستانها و شرح حال و آیین بزرگان این قوم بوده است و به مجموعه این روایتها مقام گویند. وسعت صوتی این ساز حدود یک و نیم اکتاو است و تنها حاوی پرده و نیم پرده است، لذا توانایی اجرای موسیقی ردیف-دستگاهی را ندارد اما نوای این ساز آنچنان عمیق است که گویی پیوند دهنده عمیقترین حالات انسانی با عمیقترین وقایع تاریخ است، زنده است و پویا. تکنیکهای نوازندگی این ساز منحصر بفرد و از نظر بصری بسیار زیباست، گویی انگشتان نوازنده نیز در سماع است و رقص و برآمده از طبیعت پاک.
از بزرگان این ساز میتوان به اساتیدی چون نورعلی الهی، سیدامرالله شاه ابراهیمی، سیدخلیل عالی نژاد و علی اکبرمرادی اشاره کرد.
سُلفِژ (به فرانسوی: solfège) یا سرایش، در موسیقی، تکنیکی آموزشی برای آموزش نواک و آوازخوانی است که در آن هر نُتِ میزان با سیلاب خاصی که سیلابُ سُلفژ (یا سُلافاسیلاب) نامیده میشود، خوانده میشوند. هفت سیلاب که عملاً استفاده میشوند عبارتاند از: دو، رِ، می، فا، سُل، لا، سی (یا تی). برای سلفژ تعاریف متعددی بیان میشود. سلفژ را میتوان خواندن مجموعهای از نتها […]
پیانو یکی از سازهای صفحهکلیددار و مشهورترین آنها است. صدای پیانو در اثر برخورد چکشهایی با سیمهای فلزی آن در داخل جعبه چوبی تولید میشود. این چکشها در اثر فشرده شدن کلیدها (کلاویهها) به حرکت در میآیند. سیمهای پیانو به صفحهای موسوم به «صفحه صدا» متصل شدهاند که نقش تقویتکننده صدای آنها را دارد. پیانو بالاترین دامنه صوتی […]
تمبک سازی کوبه ای و از سازهای اصیل ایرانی است. به طور معمول تمبک از چوب درخت گردو ساخته میشود اما بسیاری از سازندگان معاصر از چوبهای دیگری نیز بهره میگیرند. ساختار اصلی تمبک دارای سه قسمت دهانه، بدنه و نفیر است. روی دهانه پوست عمل آوری شده چهارپایان و معمولا بز و گوسفند کشیده […]
علاقهمندان عزیز میتوانند جهت کسب اطلاعات بیشتر، بصورت حضوری و غیرحضوری با ما در ارتباط باشند
دیدگاهتان را بنویسید