تنبور سازیست کهن و موسیقیدان بزرگ فارابی، تئوری موسیقی آن دوران را بر اساس این ساز تشریح کرده است. تنبور در نواحی شمال شرقی، شرق و جنوب شرقی ایران با نام دوتار شناخته میشود و در نواحی غربی کشور بین مردمان آیین یارسان با نام تنبور. بسیاری از صصاحبنظران برآنند که ریشه اکثر سازهای زهی زخمه ای تنبور بوده است. تنبور میان یارسانان سازیست مقدس چرا که راوی تاریخ، گفتار، داستانها و شرح حال و آیین بزرگان این قوم بوده است و به مجموعه این روایتها مقام گویند. وسعت صوتی این ساز حدود یک و نیم اکتاو است و تنها حاوی پرده و نیم پرده است، لذا توانایی اجرای موسیقی ردیف-دستگاهی را ندارد اما نوای این ساز آنچنان عمیق است که گویی پیوند دهنده عمیقترین حالات انسانی با عمیقترین وقایع تاریخ است، زنده است و پویا. تکنیکهای نوازندگی این ساز منحصر بفرد و از نظر بصری بسیار زیباست، گویی انگشتان نوازنده نیز در سماع است و رقص و برآمده از طبیعت پاک.
از بزرگان این ساز میتوان به اساتیدی چون نورعلی الهی، سیدامرالله شاه ابراهیمی، سیدخلیل عالی نژاد و علی اکبرمرادی اشاره کرد.
ساز هنگ ،هندپن ،پنتام یا هنگدرام، نوعی ساز کوبهای در طبقهٔ خودصداها است، که برای اولین بار در سال ۲۰۰۰ توسط یک خانم و آقای آلمانی به نام های فلیکس رونِر و سابینا شِرر در شهر برن در کشور سوئیس ساخته شد. سازندگان نامِ «هنگ» را برای این ساز انتخاب کردهاند و نسبت به استفاده از اسم «هنگدرام» در زبان انگلیسی ابراز نارضایتی کردهاند اما […]
آواز یا نغمه اصطلاحی است در موسیقی سنتی ایرانی که برای توصیف مجموعهای از گوشهها به کار میرود که معمولاً در کنار هم و مستقل از یک دستگاه اجرا میشوند. آوازهایی که معمولاً در ردیف موسیقی ایرانی نام برده میشوند عبارتند از آواز ابوعطا، آواز دشتی، آواز افشاری، آواز بیات ترک، و آواز اصفهان (یا […]
دَف، یکی از سازهای کوبهای در موسیقی ایرانی است که شامل حلقهای چوبی است که به آن حلقههای فلزی (معمولا با ترتیب ۱-۱-۲) آویخته شده و پوست نازکی از جنس پلاستیک یا چرم و پوست حیوانات بر حلقه چوبی کشیدهاند و آن با ضربههای انگشت و کف دست مینوازند. این ساز از سازهای ضربی (کوبهای) ایرانی شبیه به دایره و بندیر است. دف از دایره بزرگتر و بمتر و […]
علاقهمندان عزیز میتوانند جهت کسب اطلاعات بیشتر، بصورت حضوری و غیرحضوری با ما در ارتباط باشند
دیدگاهتان را بنویسید