تهران، خ شهید بهشتی، بعد از تقاطع سهروردی، جنب ایستگاه مترو سهروردی، پ 172 واحد 1
تمبک سازی کوبه ای و از سازهای اصیل ایرانی است. به طور معمول تمبک از چوب درخت گردو ساخته میشود اما بسیاری از سازندگان معاصر از چوبهای دیگری نیز بهره میگیرند. ساختار اصلی تمبک دارای سه قسمت دهانه، بدنه و نفیر است. روی دهانه پوست عمل آوری شده چهارپایان و معمولا بز و گوسفند کشیده میشود.
نوازندگی تمبک به واسطه استاد حسین تهرانی و از طریق رهنمودهای استاد ابوالحسن صبا پیشرفت شگرفی پیدا کرد. از بزرگان این ساز میتوان به اساتیدی چون امیرناصر افتتاح، محمد اسماعیلی و بهمن رجبی اشاره کرد.
ویولن ساز زهی و آرشهای است. این ساز کوچکترین عضو سازهای زهی-آرشهای است. اصالت این ساز به کشور ایتالیا بر میگردد. برای نواختن روی شانه چپ قرار میگیرد و با آرشه که در دست راست نوازنده است، نواخته میشود. کوک سیمهای ویولن از زیر به بم به ترتیب: می (سیم اول)، لا (سیم دوم)، ر (سیم سوم)، سل (سیم چهارم). اصوات سیمهای مجاور نسبت به یکدیگر […]
آواز یا نغمه اصطلاحی است در موسیقی سنتی ایرانی که برای توصیف مجموعهای از گوشهها به کار میرود که معمولاً در کنار هم و مستقل از یک دستگاه اجرا میشوند. آوازهایی که معمولاً در ردیف موسیقی ایرانی نام برده میشوند عبارتند از آواز ابوعطا، آواز دشتی، آواز افشاری، آواز بیات ترک، و آواز اصفهان (یا […]
دَف، یکی از سازهای کوبهای در موسیقی ایرانی است که شامل حلقهای چوبی است که به آن حلقههای فلزی (معمولا با ترتیب ۱-۱-۲) آویخته شده و پوست نازکی از جنس پلاستیک یا چرم و پوست حیوانات بر حلقه چوبی کشیدهاند و آن با ضربههای انگشت و کف دست مینوازند. این ساز از سازهای ضربی (کوبهای) ایرانی شبیه به دایره و بندیر است. دف از دایره بزرگتر و بمتر و […]
علاقهمندان عزیز میتوانند جهت کسب اطلاعات بیشتر، بصورت حضوری و غیرحضوری با ما در ارتباط باشند
دیدگاهتان را بنویسید